Jutro świętujemy!
Podkomisja stała ds. młodzieży w Sejmie RP jutro rozpatrzy informację Ministra Edukacji Narodowej na temat stosowania
metody tutoringu w procesie wychowawczym, dydaktycznym i
resocjalizacyjnym.
Naszym współpracownikom z Wrocławia, którzy są
twórcami metody tutoringu na gruncie polskim - serdecznie gratulujemy i
zazdrościmy - oni tam jutro będą:)
Radość i zaskoczenie, bo teraz nikt już nie powie, że to jakaś podejrzana metoda, albo "jakieś czarodziejstwo". Nie dziwcie się. Z takimi opiniami często się spotykamy w Płocku. Wkrótce więcej, na razie trzymam kciuki za przyjaciół z Wrocławia i ich jutrzejszy pobyt w Sejmie:)
środa, 28 maja 2014
poniedziałek, 5 maja 2014
Lustro
„Ona? Z pozoru uśmiechnięta dziewczyna. Każdy nauczyciel,
każdy w szkole uważał ją kulturalną, niezwykle miłą dziewczynę. Faktycznie. W
szkole taka była. Zawsze ładnie i schludnie ubrana, uśmiechnięta od ucha do
ucha. Wszystkim pomagała i nic nie chciała w zamian. Jednak nikt nie znał całej
prawdy. Ona udawała. W domu była sobą. Gdy tylko wracała do domu zakładała
dres, zmywała makijaż, związywała wysoką kitkę i zamykała się w swoim świecie.
Dlaczego taka była? A jaka miała być? W domu się nie przelewało, rodzice pili, była sama. Nie lubiła nikogo
obarczać swoimi problemami, więc wszystkie swoje smutki wylewała w żyletkę bądź
w poduszkę. I było tak przez cały czas. Nikt nie zauważył, że jest z nią coś
nie tak.
Ona umierała w sobie... Nie przejmowała się tym, że
nie ma się komu zwierzyć. Całą winę za alkoholizm rodziców zrzucała na siebie.
Za każdym razem, gdy tylko widziała ich "pod wpływem", zamykała się w
pokoju. Chciała uniknąć wszelkich kłótni, czy głupich odzywek. Dla nich zawsze
była nikim. Matka nie raz wyzywała ją, a ona nie pokazywała, że ją to boli.
Cały ból wylewała na żyletkę. Miała ręce całe pokaleczone, całe w bliznach. Nie
przejmowała się tym. Pragnęła tylko, by atmosfera w domu była przyjemna, by wszystko
było jak dawniej... Ale to tylko marzenia... A marzenia pozostaną marzeniami.”
Nie ja jestem autorką tego tekstu. Przytaczam go w całości, poprawiłam tylko kilka drobnych usterek. Napisała go osoba, którą znam. Pomyślcie - ilu takich ludzi znacie? O wielu z nich nic nie wiemy. Ilu takich grzecznych, miłych uczniów mamy?
W tym tekście jest jedno - kluczowe zdanie: Całą winę za alkoholizm rodziców zrzucała na siebie.
Dzieci nie wiedzą, że to, co dzieje się w rodzinie złego (alkohol, narkotyki, przemoc, awantury, rozwód) - to nie jest ich wina. Nie są też w stanie powiedzieć sobie - to nie moja wina, że rodzice się rozwodzą, to nie moja wina, że ktoś mi bliski pije. Taki mały człowiek żyje w nieustannym lęku i poczuciu winy. Ponieważ te uczucie dominują - zagłuszają inne, normalne (strach, ból, wstyd, radość, rozkosz, zadowolenie, duma). Wyobraź sobie: żyjesz w odrętwieniu, odczuwasz na przemian paraliżujący strach (sam nie wiesz przed czym) i wstyd ( nie bardzo wiesz, czego się tak naprawdę wstydzisz). Zaczynasz wierzyć, że jesteś beznadziejna/y, nic nie znaczysz, nikogo nie obchodzisz. Nie dbasz o siebie - bo przecież nie jesteś nic warta. Przesadnie dbasz o innych. Zawsze, kiedy musisz wyrazić swoje niezadowolenie, masz poczucie winy. Zawsze myślisz, że robisz coś źle. Starasz się unikać podejmowania decyzji, bo tego nie umiesz. Zwykła rozmowa przerasta twoje możliwości. Wystąpienie publiczne - to porażka. Myślisz, że nie będą Cię słuchać- bo przecież nie masz nic interesującego do powiedzenia. Ile czasu można tak żyć? Zapewniam, że długo. Pytanie do Ciebie - autorko tekstu cytowanego przeze mnie na początku: czy na pewno chcesz tak żyć? Stań przed lustrem i powtarzaj sobie codziennie rano: to nie moja wina:) Uwierz, będzie lepiej:)
wtorek, 15 kwietnia 2014
Straszne skutki wizytacji
Jak wygląda szkoła oczami uczniów? Tego możecie dowiedzieć się z doskonałej serii książeczek Sempe i Gościnnego "Mikołajek". Przyjrzałam się jednemu z opowiadań (I tom "Mikołajka") o tytule "Wizytacja". Opisuje on wizytę inspektora, w towarzystwie dyrektora, w jednej z klas. Oczywiście nic nie idzie tak, jak powinno, ale w przeciwieństwie do rzeczywistości, wszystko kończy się dobrze. Na początek pani wychowawczyni udziela dzieciom wskazówek, jak mają się zachowywać (wszystko opisane jest z perspektywy ucznia). Mikołajek relacjonuje, że: pani przyszła zdenerwowana i zakazała nam ... tu jest wymieniona litania rzeczy, których, w trakcie wizytacji, robić nie wolno, łącznie z tym, że nie wolno się śmiać. Potem śledzimy reakcje pani:
-pani się rozgniewała,
-pani miała minę, jak Kleofas, kiedy jest pytany, tyle, że nie płakała,
-pani wcale nie było do śmiechu,
-pani udała, że się rozgląda po klasie, a potem wskazała na Ananiasza (ten, jak wiadomo, jest kujonem i pupilkiem naszej pani),
-pani krzyczała "dosyć",
i na końcu otrzymujemy zwięzły komentarz Mikołajka: "strasznie było wesoło".
Po co pani robiła to wszystko? Jej intencje były słuszne - chciała, aby wizytator i dyrektor odnieśli jak najlepsze wrażenie. Jednak zakazy zadziałały przeciwko jej zamiarom. Zawsze jest tak, że kiedy próbujemy za wszelką cenę zrobić dobre wrażenie, nie udaje nam się to.
Jak przetrwać w klasie, w której dwadzieścia kilka par oczu śledzi każdy twój ruch?
Pamiętajcie (i zważcie u siebie- nie, sorry, to z "Dziadów"):
1. Wszystko, co dzieje się w klasie, zależy od tego, jak zachowuje się nauczyciel.
2. Uczniowie znają nas lepiej, niż nam się wydaje. Widzą, kiedy udajesz kogoś, kim nie jesteś. Bądź sobą:)
3. Jeśli sytuacja wymyka się spod kontroli, może uratować cię tylko zdrowy rozsądek i poczucie humoru.
4. I pamiętaj: wizytator- też człowiek.
-pani się rozgniewała,
-pani miała minę, jak Kleofas, kiedy jest pytany, tyle, że nie płakała,
-pani wcale nie było do śmiechu,
-pani udała, że się rozgląda po klasie, a potem wskazała na Ananiasza (ten, jak wiadomo, jest kujonem i pupilkiem naszej pani),
-pani krzyczała "dosyć",
i na końcu otrzymujemy zwięzły komentarz Mikołajka: "strasznie było wesoło".
Po co pani robiła to wszystko? Jej intencje były słuszne - chciała, aby wizytator i dyrektor odnieśli jak najlepsze wrażenie. Jednak zakazy zadziałały przeciwko jej zamiarom. Zawsze jest tak, że kiedy próbujemy za wszelką cenę zrobić dobre wrażenie, nie udaje nam się to.
Jak przetrwać w klasie, w której dwadzieścia kilka par oczu śledzi każdy twój ruch?
Pamiętajcie (i zważcie u siebie- nie, sorry, to z "Dziadów"):
1. Wszystko, co dzieje się w klasie, zależy od tego, jak zachowuje się nauczyciel.
2. Uczniowie znają nas lepiej, niż nam się wydaje. Widzą, kiedy udajesz kogoś, kim nie jesteś. Bądź sobą:)
3. Jeśli sytuacja wymyka się spod kontroli, może uratować cię tylko zdrowy rozsądek i poczucie humoru.
4. I pamiętaj: wizytator- też człowiek.
sobota, 5 kwietnia 2014
Sprawa klasy VIII A
Dziś powracam do jednej z najlepszych książek o szkole:
„Sposobu na Alcybiadesa” Edmunda
Niziurskiego. Bohater zbiorowy – klasa
VIII A - usiłuje uniknąć tego – czego w szkole uniknąć się nie da.
Chodzić do szkoły- chłopcy nawet trochę lubią, ale
towarzysko – bez ocen, odpytywania i klasówek.
Niestety, nauczyciele jakoś bez tego żyć nie potrafią. Dla tzw „grona” są to rzeczy potrzebne, jak
tlen. Zdesperowani uczniowie poszukują
sposobu, aby uniknąć nieprzyjemnych szkolnych przygód. Kupują od starszych
kolegów sposób na jednego z nauczycieli -historyka zwanego Alcybiadesem. Dzięki
temu wiedzą, kto i kiedy będzie wyrwany do odpowiedzi i o co zapytać, aby
nauczyciel poprowadził wykład bez pytania. I jest pięknie. Sposób działa.
Wszyscy zadowoleni. Na każdej lekcji
uczniowie umieją wszystko śpiewająco –
wiedzą, kiedy będą sprawdzani i na ten dzień – raz w miesiącu – uczą się – w
interesie spokoju reszty klasy. Mało tego – zadają ciekawe pytania i wydają się
być zainteresowani przedmiotem. Oczywiście – złoty sen nie trwa długo. Klasa
VIII A zostaje wytypowana do oprowadzenia
po mieście wycieczki młodych historyków z zaprzyjaźnionej szkoły. Chłopcy orientują się, że będą musieli
wykazać się i to w warunkach – których wcześniej nie da się przewidzieć za
pomocą „sposobu na Alcybiadesa”. W
przypływie rozpaczy postanawiają opowiedzieć wszystko nauczycielowi, przypuszczając,
że to go załamie.Ten jednak mówi im, że dość szybko odkrył, co się dzieje i nie tylko dał się nabrać, ale
świadomie podjął grę. Delikatnie prowadził klasę tak, aby tematy podejmowanych
dyskusji były zgodne z programem nauczania.
Wiedział! Od początku wiedział i tylko udawał naiwnego!
Najlepsze jednak przed nami. W czasie wycieczki okazuje się,
że VIII A dysponuje sporą wiedzą
historyczną i to w bardzo oryginalnym ujęciu. Chłopcy zaskakują przede
wszystkim siebie, ale wprawiają też w osłupienie dyrektora szkoły.
Co z tego wynika?
Przede wszystkim pytanie: czy czasami nauczyciel nie powinien odłożyć na półkę nadętej powagi
urzędu? Czy zawsze musimy funkcjonować w miniaturze korporacji? Czy nie za wcześnie fundujemy naszym dzieciom
„wyścig szczurów”?
Czy nauczyciel to urzędnik? Jak sprawdzana jest nasza praca: kontroluje się, czy wymagana ilość godzin została zrealizowana i
zapisana w dzienniku pod odpowiednimi numerkami. Urzędników, dzieci w ogóle nie obchodzą. Są tylko peselami, układanymi w tabele wg dat
urodzenia, miejsca zamieszkania i umiejscowienia w staninach (to pojęcie z
badania EWD). Pojedynczy uczeń się nie liczy. I piszę to, ze świadomością, ze
jest coś takiego jak ewaluacja, która z założenia miała być spojrzeniem na
szkołę z perspektywy rodzica i ucznia. Spytajcie w szkołach, które mają to już
za sobą. To kolejny proces produkowania
papierów i wypełniania rubryczek. Oddaliśmy szkołę w ręce biurokratów. Szkoła nieszablonowa – taka jak nasze – nijak
do tego systemu nie pasuje. ( Dla zainteresowanych: www.profesor.drl.pl)
I sprawa druga, ważniejsza. Czy groźba wyrwania do tablicy w
każdej chwili rzeczywiście powoduje, że uczniowie lepiej i efektywniej
opanowują zadany materiał. Zastanawiam się czasami, czy można by zrezygnować w
szkole z tzw „odpytywania” i zająć się po prostu dyskusją nad czymś ciekawym?
Większość uczniów i tak uczy się „do klasówki”, a ci którzy wolą
systematyczność - będą pracować. Czy
naprawdę w XXI wieku nie ma innego sposobu sprawdzenia wiedzy, jak tylko
stawianie pod tablica i publiczna weryfikacja, w najmniej spodziewanym przez
ucznia momencie? A gdyby tak……
wtorek, 25 marca 2014
Płot
Czytanie lektur z dzieciństwa przynosi zaskakujące efekty.
Ostatnio wróciłam do „Tomka Sawyera” .
W rozdziale II Tomek musi pomalować płot. Jest upalna niedziela, powierzchnia do
pokrycia farbą – ogromna, a Tomkowi nie chce się pracować (uczciwie przyznajmy
– nikomu z nas by się nie chciało). Chcąc za wszelka cenę uniknąć harówki,
chłopiec odkrywa prawo rządzące ludzką naturą: „jeśli chcemy w człowieku
obudzić pragnienie jakiejś rzeczy, musimy ją przedstawić, jako trudną do
osiągnięcia”. Co robi Tomek? Pokazuje kolegom ,którzy przyszli, aby kpić z
niego, że malowanie płotu to… odpowiedzialne i trudne zadanie, wymagające nie
byle jakich umiejętności. Nie można takiego zadania powierzyć pierwszemu
lepszemu chłystkowi. I oto jego przyjaciele błagają go, aby pozwolił im
pomalować chociaż niewielki kawałek. Próbują go uprosić, przekonać i w końcu
przekupują go: jabłkiem, ołowianym żołnierzykiem, latawcem i tym podobnymi –
cennymi rzeczami. Tomek z „oporem i
trudem” – godzi się wreszcie i przekazuje pędzel chętnym. Parkan zostaje
pomalowany w tempie ekspresowym i to trzy razy!
Co się tak naprawdę stało w tym opowiadaniu? Jaki mechanizm
uruchomił Tomek? Pokazał, że to, co robi, jest wyzwaniem. Czymś, co wymaga
odpowiedzialności i wysiłku. I natychmiast wszyscy chcieli udowodnić, że temu
wyzwaniu podołają. A teraz pomyślcie o
szkole i nauce jak o malowaniu tego płotu. Interesująca perspektywa,
prawda? Jednym z zadań tutorów jest
stawianie wyzwań. To trudna część naszej pracy; ocenić kiedy nasz podopieczny
jest gotowy i postawić takie wyzwanie, które spełni dwa warunki: będzie trudne, ale możliwe do
wykonania. Jeśli uda nam się sprawić, aby nauka była takim wyzwaniem, reszta
jest prosta.
Subskrybuj:
Posty (Atom)